Σφραγῖς δωρεᾶς Πνεύματος Ἁγίου

ὁ δὲ βεβαιῶν ἡμᾶς σὺν ὑμῖν εἰς Χριστὸν καὶ χρίσας ἡμᾶς Θεός,

ὁ καὶ σφραγισάμενος ἡμᾶς καὶ δοὺς τὸν ἀρραβῶνα τοῦ Πνεύματος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.

 Β΄ Κορ. α΄ 21,22

Ψαλμ 17

Ἀγαπήσω σε Κύριε ἡ ἰσχύς μου, Κύριος στερέωμά μου, καὶ καταφυγή μου, καὶ ῥύστης μου.
῾Ο Θεός μου βοηθός μου, ἐλπιῶ ἐπ᾿ αὐτόν, 
ὑπερασπιστής μου καὶ κέρας σωτηρίας μου καὶ ἀντιλήπτωρ μου.
αἰνῶν ἐπικαλέσομαι τὸν Κύριον καὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου σωθήσομαι.

Αγ.Γρηγορίου Παλαμά

Θεία Δίκη

οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται 

καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ 

καὶ ἐν πληγῇ καὶ ἐν κακώσει.

αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν 

καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. 

παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ' αὐτόν, 

τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.

πάντες ὡς πρόβατα ἐπλανήθημεν....

(Ησαΐας)

Φως

Θεὸς μέν ἐστι φῶς τὸ ἀκρότατον, καὶ ἀπρόσιτον, καὶ ἄῤῥητον, οὔτε νῷ καταληπτὸν, οὔτε λόγῳ ῥητὸν, πάσης φωτιστικὸν λογικῆς φύσεως. Τοῦτο ἐν νοητοῖς, ὅπερ ἐν αἰσθητοῖς ἥλιος· ὅσον ἂν καθαιρώμεθα, φανταζόμενον· καὶ ὅσον ἂν φαντασθῶμεν, ἀγαπώμενον· καὶ ὅσον ἂν ἀγαπήσωμεν, αὖθις νοούμενον· αὐτὸ ἑαυτοῦ θεωρητικόν τε καὶ καταληπτικὸν, ὀλίγα τοῖς ἔξω χεόμενον. Φῶς δὲ λέγω, τὸ ἐν Πατρὶ, καὶ Υἱῷ, καὶ ἁγίῳ Πνεύματι θεωρούμενον· ὧν πλοῦτός ἐστιν ἡ συμφυΐα, καὶ τὸ ἑν ἔξαλμα τῆς λαμπρότητος. Δεύτερον δὲ φῶς ἄγγελος, τοῦ πρώτου φωτὸς ἀποῤῥοή τις, ἢ μετουσία, τῇ πρὸς αὐτὸ νεύσει καὶ ὑπουργίᾳ τὸν φωτισμὸν ἔχουσα· οὐκ οἶδα, εἴτε τῇ τάξει τῆς στάσεως μεριζομένη τὸν φωτισμὸν, εἴτε τοῖς μέτροις τοῦ φωτισμοῦ τὴν τάξιν λαμβάνουσα. Τρίτον φῶς ἄνθρωπος, ὃ καὶ τοῖς ἔξω δῆλόν ἐστι. Φῶς γὰρ τὸν ἄνθρωπον ὀνομάζουσι, διὰ τὴν τοῦ ἐν ἡμῖν λόγου δύναμιν· καὶ ἡμῶν αὐτῶν πάλιν οἱ θεοειδέστεροι, καὶ μᾶλλον Θεῷ πλησιάζοντες. Οἶδα καὶ ἄλλο φῶς, ᾧ τὸ ἀρχέγονον ἠλάθη σκότος, ἢ διεκόπη, πρῶτον ὑποστὰν τῆς ὁρατῆς κτίσεως, τήν τε κυκλικὴν τῶν ἀστέρων περίοδον, καὶ τὴν ἄνωθεν φρυκτωρίαν, κόσμον ὅλον αὐγάζουσαν.

Αγ.Γρηγόριος Νύσσης

Ικεσία ζ'

«Ὡς ὄναρ παρέρχεται....»

Σαν ψέμμα η ζωή ολάκερη,
σαν παραμύθι οι ήττες του χτες,
σαν παιδικό παιχνίδι που κόπηκε στη μέση...
Εσύ, που τα παιδιά πιότερο αγάπησες,
που σαν παιδιά πρόσταξες να γενούμε,
τούτη την παιδική απλότητα διάσωζε
εντός...
και τη χαρά
την άδολη.
Αμήν.

Αρμονία

Γράφτηκε η ζωή μας στην άμμο της ερήμου
με ένα καλάμι.
Και ήταν γραφή απο φως
κι έβγαινε η ζωή μας,
γραφή φωτεινή
σα μουσική
απ'του καλαμιού την άκρη.
Και το καλάμι,
φλογέρα της ερήμου
έπαιζε γλυκά
της γραφής το σκοπό
κι ήταν όλα μια αρμονία,
η ζωή μας,η έρημος και το καλάμι
που την έπλασε στα δάχτυλά Του ο Θεός.

π.Α.Π.