της Γεννήσεως

«Παιδίον ἐγεννήθη ἡμῖν͵ υἱὸς καὶ ἐδόθη ἡμῖν͵ οὗ ἡ ἀρχὴ ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ καὶ καλεῖται τὸ ὄνομα αὐτοῦ μεγάλης βουλῆς ἄγγελος͵ θαυμαστὸς σύμβουλος͵ θεὸς ἰσχυρός͵ ἐξουσιαστής͵ ἄρχων εἰρήνης͵ πατὴρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος». Ἐκ τούτων τῶν λόγων τὸν τρόπον τῆς παρουσίας ἐπέγνωτε. Παρθένος γὰρ ἄφθαρτος ἀποκυήσει σωματικῶς τὸν λύχνον τὸν ἄφθαρτον͵ μέχρι γὰρ σαρκὸς δεῖ συγκαταβῆναι πρὸς ἡμᾶς τὸν πανσεβάσμιον τοῦ θεοῦ λόγον͵ ἵνα δὴ τοὺς ἀσωμάτῳ θεότητι παρ΄ αὐτοῦ δεδημιουργημένους ἀνακαινίσῃ διὰ σαρκώσεως͵ παλαιωθέντας διὰ τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἀφθάρτους κατασκευάσῃ διὰ τῆς ὁμοιότητος τῆς πρὸς τὴν φθοράν.

Διό͵ ἀδελφοὶ μακαρίας «κλήσεως ἐπουρανίου μέτοχοι»͵ πρὸς υἱοθεσίαν θεοῦ καὶ ἀδελφότητα κεκλημένοι͵ εὐχαριστεῖν ὀφείλομεν τῷ καλέσαντι ἡμᾶς καὶ παρέχειν ἑαυτοὺς ἀξίους εἶναι τοῦ παρέχοντος ἡμῖν τὴν ἀδελφότητα καὶ ὡς υἱοὺς ἀξίους εἶναι τοῦ δωρουμένου ἡμῖν τὴν υἱότητα καὶ δεξαμένου ἡμᾶς εἰς υἱοθεσίαν. Ἑκόντες οὖν καὶ ἐξ ἀγάπης δουλεύσωμεν αὐτῷ ἕτοιμοι ὄντες πρὸς πᾶσαν δικαιοσύνης κατόρθωσιν͵ ἁγνείᾳ κοσμούμενοι͵ ἀκτημοσύνην διώκοντες͵ λόγοις θεοῦ προσκαρτεροῦντες͵ εὐχαῖς ἁγίαις καὶ ὕμνοις θεοῦ ἱεροῖς ἀνακείμενοι͵ μετασχηματίζοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ τοῦ αἰῶνος τούτου͵ ἐπιλανθανόμενοι τῶν γηΐνων καὶ θνητῶν ἐπιθυμιῶν͵ νικῶντες τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν͵ «μηδενὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδιδόντες»͵ μὴ λογιζόμενοι ἑαυτοῖς διατρίβειν ἐν τῇ γῇ͵ ἀλλ΄ ἐν οὐρανῷ πολιτεύεσθαι͵ μετ΄ ἀγγέλων ἀναστρέφεσθαι͵ τῷ θρόνῳ τῆς οὐρανίου βασιλείας παραστῆναι. Ταῦτα τῶν ἱερῶν ἀποστόλων τὰ διδάγματα͵ ἐν τούτοις Χριστὸς ἡμῖν τὴν μακαρίαν καὶ αἰώνιον διαθήκην διέθετο.

Αγίου Ιωάννου της ''Kλίμακος"

«Είδα ψυχές που έρρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύση του αμαρτωλού έρωτος, μετέτρεψαν αυτόν τον έρωτα σε έρωτα προς τον Κύριο. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε συναίσθημα φόβου και εκκεντρίσθηκαν στην άπληστη αγάπη του Θεού.
Γι αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (Λουκ. ζ΄37-40) δεν είπε ότι εφοβήθηκε, αλλά «ότι ηγάπησε πολύ» και κατόρθωσε εύκολα να αποκρούσει τον ένα έρωτα με τον άλλον.»

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Καὶ γὰρ ὁ Δεσπότης ὁ ἡμέτερος εἷς ὢν τὴν οὐσίαν͵ πρὸς ἅπαντα ἐσχηματίζετο. Πῶς πρὸς πάντα; Διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν. Κλῆμα ἐγένου͵ καὶ ἐγένετο ῥίζα· «Ἐγὼ» γάρ «εἰμι ἡ ἄμπελος͵ ὑμεῖς τὰ κλήματα». Βαδίσαι ἠθέλησας· ἐγένετό σοι ὁδός· «Δι΄ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ καὶ ἐξέλθῃ͵ νομὴν εὑρήσει». Πρόβατον ἐγένου͵ ἐγένετό σοι ποιμήν· «Ἐγὼ» γάρ «εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων». Ἁμαρτωλὸς ἐγένου· ἐγένετό σοι «Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Φαγεῖν ἠθέλησας· ἐγένετό σοι τράπεζα. Πιεῖν ἠθέλησας· ἐγένετό σοι ποτήριον. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα͵ ἐν ἐμοὶ μένει͵ κἀγὼ ἐν αὐτῷ». Ἐνδύσασθαι ἠθέλησας· ἐγένετό σοι ἱμάτιον· «Ὅσοι» γὰρ «εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε͵ Χριστὸν ἐνεδύσασθε». Νύμφη ἠθέλησας γενέσθαι· ἐγένετό σοι νυμφίος· «Ὁ ἔχων τὴν νύμφην͵ νυμφίος ἐστίν». Ἠθέλησας· ἐγένετό σοι ἀνήρ· «Ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ Χριστῷ». Πόρνη ἦς͵ καὶ ἐγένου παρθένος. Ὢ καινῶν καὶ παραδόξων πραγμάτων Ἐπὶ τῶν ἔξωθεν ὁ γάμος τὴν παρθενίαν διαλύει͵ ἐπὶ δὲ τῶν πνευματικῶν πόρνην ἔλαβε͵ καὶ παρθένου ἐποίησε σεμνοτέραν. Ἑρμήνευσον͵ ὦ αἱρετικὲ͵ πῶς ἡ πόρνη παρθένος. Περιεργάσασθαι οὐ δύναμαι· πίστει δὲ κατέχομαι. Ταῦτα δὲ πάντα ἡ τοῦ Πνεύματος ἐποίησε χάρις.

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Λόγος α' εις την Πεντηκοστήν

Ταπεινοφροσύνη

Μπορούμε να πούμε ότι η κατοικία και η ανάπαυση του αγαθού Πνεύματος είναι η ταπεινοφροσύνη, η αγάπη, η πραότητα και όλες οι άλλες εντολές του Χριστού μας. Εκείνος που θέλει να φτάσει μέσω όλων αυτών στην τελειότητα, ας κάνει σύντροφό του την πρώτη αρετή, την Προσευχή. Με αυτή αποκτά όλες τις αρετές και τη μητέρα τους, πού είναι ή Ταπεινοφροσύνη. Γιατί ο ταπεινός δεν πέφτει ποτέ. Πού δηλαδή να πέσει εκείνος πού έχει τον εαυτό του κάτω απ’ όλους; 'Ώστε ή υψηλοφροσύνη είναι μεγάλη κατάπτωση, ενώ αντίθετα μεγάλη εξύψωση και μεγάλο αξίωμα είναι ή ταπεινοφροσύνη.

Αγ. Μακάριος ο Αιγύπτιος
(πηγή)

Ικεσία λβ'

  

Παναγία Δέσποινα, ὑπό τήν σκέπην σου πάντες

οἱ δοῦλοι σου τρέχομεν και παρακαλοῦμεν σε οἱ ἀνάξιοι.

Πρόφθασον καί λύτρωσε ἡμᾶς ἀπό πάσης περιστάσεως

καί ἀπό θάνατον τόν ἐξαφνικόν καί πανώλεθρον.

Οἵδαμεν τι δύνασαι πάντα ὅσα ἀν θέλη καί βούλεσαι.

Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἐλπίς καί προστασία τῶν πιστῶν,

Χαριτωμένη, ἐπάκουσον τῶν παρακαλοῦντων σε.

Πρός Θεσσαλονικεῖς

κεφ. 5

4 ὑμεῖς δέ, ἀδελφοί, οὐκ ἐστὲ ἐν σκότει, ἵνα ἡ ἡμέρα ὑμᾶς ὡς κλέπτης καταλάβῃ· 5 πάντες ὑμεῖς υἱοὶ φωτός ἐστε καὶ υἱοὶ ἡμέρας. οὐκ ἐσμὲν νυκτὸς οὐδὲ σκότους. 6 ἄρα οὖν μὴ καθεύδωμεν ὡς καὶ οἱ λοιποί, ἀλλὰ γρηγορῶμεν καὶ νήφωμεν. 7 οἱ γὰρ καθεύδοντες νυκτὸς καθεύδουσι, καὶ οἱ μεθυσκόμενοι νυκτὸς μεθύουσιν· 8 ἡμεῖς δὲ ἡμέρας ὄντες νήφωμεν, ἐνδυσάμενοι θώρακα πίστεως καὶ ἀγάπης καὶ περικεφαλαίαν ἐλπίδα σωτηρίας· 9 ὅτι οὐκ ἔθετο ἡμᾶς ὁ Θεὸς εἰς ὀργὴν, ἀλλ' εἰς περιποίησιν σωτηρίας διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, 10 τοῦ ἀποθανόντος ὑπὲρ ἡμῶν, ἵνα εἴτε γρηγορῶμεν εἴτε καθεύδωμεν ἅμα σὺν αὐτῷ ζήσωμεν.

Τί τοίνυν παίζεις ἐν οὐ παικτοῖς;

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

 

Ὁ οἰκέτης ὁ εἰδὼς τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὑτοῦ͵ καὶ μὴ ποιήσας͵ δαρήσεται πολλά. Εἰ δὲ οὐκ ἔστι βίου δοῦναι λόγον͵ ἀλλ΄ ἁπλῶς ταῦτα εἴρηται͵ οὐδὲ ὁ διάβολος τιμωρηθήσεται· καὶ γὰρ τὸν Θεὸν οἶδε͵ καὶ ἀνθρώπων μᾶλλον πολλῶν· καὶ οἱ δαίμονες δὲ πάντες καὶ ἴσασιν αὐτὸν͵ καὶ φρίττουσι͵ καὶ κριτὴν ὁμολογοῦσιν. Εἰ τοίνυν βίου οὐκ ἔστι δοῦναι λόγον͵ οὐδὲ πονηρῶν πράξεων͵ διαφεύξονται καὶ οὗτοι. Οὐκ ἔστι ταῦτα͵ οὐκ ἔστι· μὴ ἑαυτοὺς ἀπατᾶτε͵ ἀγαπητοί. Εἰ γὰρ μὴ ἔστι γέεννα͵ πῶς κρινοῦσι τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ οἱ ἀπόστολοι; πῶς φησιν ὁ Παῦλος· Οὐκ οἴδατε͵ ὅτι ἀγγέλους κρινοῦμεν; μήτι γε βιωτικά; πῶς ὁ Χριστὸς ἔλεγεν· Ἄνδρες Νινευῖται ἀναστήσονται ἐν τῇ κρίσει͵ καὶ κατακρινοῦσι τὴν γενεὰν ταύτην; καὶ͵ Ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σοδόμων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως; Τί τοίνυν παίζεις ἐν οὐ παικτοῖς; τί ἀπατᾷς σαυτὸν καὶ παραλογίζῃ τὴν ψυχήν σου͵ ἄνθρωπε; τί τῇ τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίᾳ μάχῃ; Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἡτοίμασεν αὐτὴν καὶ ἠπείλησεν͵ ἵνα μὴ ἐμπέσωμεν͵ τῷ φόβῳ γενόμενοι βελτίους. Ὥστε ὁ τὸν περὶ τούτων ἀναιρῶν λόγον͵ οὐδὲν ἕτερον λανθάνει ποιῶν͵ ἢ εἰς αὐτὴν αὑτὸν ὠθεῖ καὶ ἐμβάλλει διὰ τῆς ἀπάτης ταύτης. Μὴ τοίνυν ἐκλύσῃς τὰς χεῖρας τῶν ὑπὲρ ἀρετῆς πονούντων͵ μηδὲ ἐπιτείνῃςτὴν ῥᾳθυμίαν τῶν καθευδόντων.

PG 60.674